Pizza Rustichella in Oxford

Laatste dag van een week Oxford. Ik zat in de schaduw van Oxford Castle, counting my blessings. Het was een mooie week; volop zomer met temperaturen waarbij je met een tintelend koude rosé op een terras moet zitten (maar ik zat vooral in een kantoor). De stad was vol mensen en zelfs om twaalf uur ’s nachts waren de straten nog vol met vooral studenten die de zomer vierden, of gewoon niet wisten wat ze met hun tijd aanmoesten. Ik liep langs de food vans, busjes waarin patat en kebab wordt gemaakt. Of pizza’s. In een oude, grijze Citroen bus had men een pizzaoven gebouwd en gezien de rij mensen die ervoor stonden te wachten, werkte het ook nog goed. Ik at bij Jamie Oliver en in het restaurant van Malmaison, de oude gevangenis, maar zoals dat gaat in weken waarin je teveel eet, aan het einde snak je naar iets normaals. Pizza dus. Bij de Pizza Express op de binnenplaats van Oxford Castle. Ik zou niet hebben toegegeven dat ik daar had gezeten als het niet ontzettend goed was geweest. Dit was geen fast food, dit was een verdomd goede pizza. Driftig schreef ik op wat er op lag: slechts een veeg tomatensaus, iets uitgebakken pancetta, flinters parmezaan, rucola, mozzarella en een drizzle van caesardressing erover. Het stond genoteerd.

Na de lunch vertrok ik voor mijn laatste boodschappen. Het is nooit genoeg, maar ik was tevreden met mijn buit: shortbread, HP sauce, mature cheddar, Wensleydale cheese, clotted cream, porter, mustard powder, simnel cake, en helaas moesten de worcestershire sauce flavoured crisps van de Marks&Spencer achterblijven vanwege ‘niet praktisch in de koffer’.

Deze week in Oxford was me dierbaar. Het bankje aan de weide van Christ Church, dat al snel mijn vaste stek werd voor de avond (wat kunnen goede dingen snel wennen. Alsof je nooit anders hebt gedaan!), de lichtbittere cider in een pub in een achteraf straatje, de tuin van het kasteel waar ze de tafels voor het diner in de avondzon hadden neergezet, de vriendelijke taxichauffeurs die mij tot tweemaal toe succes bij de Spelen wensten met mijn Zweedse team (huh?) en de straten die vol hingen met de Union Jack, vanwege diezelfde Olympische Spelen. Man, wat een week. Ik heb genoten…

Pizza Rustichella

Pizzadeeg voor 2 grote bakplaten

Kneed een soepel brooddeeg van:

500 gr broodmeel (geen bloem)

200 gr fijne tarwegriesmeel (waar je ook pasta van maakt)

3 volle tl zout

flinke scheut olijfolie

eventueel klein beetje gedroogde tijm

1 zakje gedroogde gist

lauw water, zoveel als nodig is om een soepel deeg te kneden.

Tomatensaus Quick Fix:

1 blik tomaatstukjes (400 ml)

2 tenen knoflook

zout, peper, scheutje balsamicoazijn

Alles in de blender mengen. Klaar!

Topping:

Ik noem geen hoeveelheden, want dat is naar eigen smaak, maar houd het simpel. Een goede pizza is niet gestapeld.

pancetta in plakjes, heel licht uitgebakken, maar niet knapperig

geraspte mozzarella (“pizzakaas”)

half gedroogde tomaten, kant-en-klaar gekocht of zelfgemaakt

Na het bakken er nog op:

parmezaanschaafsel

rucola

caesar dressing

Caesar dressing:

125 ml crème fraiche

1 teen knoflook

1 tl ansjovispasta, of 2 filetjes uit blik, kapot gewreven

kneepje citroensap

likje mosterd

scheutje worcestershire sauce

20 gr parmezaan, tot poeder geraspt

zout en peper

water om een schenkbare dressing te maken

Doe alles in een blender en voeg voorzichtig water toe om een schenkbare, maar niet te dunne dressing te maken.

Het deeg is voldoende voor twee grote bakplaten. Rol het zeer dun uit, prik de bodem in met een vork en bestrijk het zeer dun met de tomatensaus. Beleg met de pancetta, mozzarella en tomaten. Bak de pizza in een hete oven tot de randen bruin kleuren. Haal de pizza uit de oven en leg er dan nog de rucola en parmezaan op. Besprenkel met de dressing.

Oordeel van het smaakpanel: het panel deed moeilijk en eiste siroop (Kleine Chef), koek (dochter Zo) en cheddar (dochter Zus). Zucht… Soms sta je alleen met je goede herinneringen.

Saucijzenbroodjes met paprika

Op de website De Kooktips kwam ik een eigenaardig recept tegen voor saucijzenbroodjes. Men verwerkte er namelijk een bal soezendeeg door het gehakt. Ik vermoedde dat het wel eens kon werken en het bleek echt fantastisch te zijn! Zo fantastisch dat ik dit ook nog eens in gewone gehaktballen moet gaan verwerken. Het resultaat is heel zacht en het houdt het vocht in het gehakt goed vast, zodat je niet een kurkdroog worstje overhoudt. Dus als je niet alle zestien broodjes van hieronder wil maken, dan kan je het restant van het gehakt ook prima tot balletjes draaien en bakken. Lekker op een broodje met wat ajvar!

Voor hartige taarten, maar ook voor dit soort broodjes gebruik ik meestal liever deeg voor hartige taart. Het broodachtige vind ik lekkerder dan die vette plakken bladerdeeg. O ja, en die paprika?  Dat is gewoon een afwijking van een moeder die overal groente in probeert te verwerken. Eén hele paprika op 16 broodjes zal wel niet een substantieel verschil maken qua voedingsstoffen, maar toch…

Saucijzenbroodjes met paprika

recept voor 16 stuks

1 rode paprika, fijn gesnipperd

olie of boter om te bakken

30 gr roomboter

35 gr bloem

60 ml water

1 tl zout

1 ei (L)

300 gr rundergehakt

naar smaak (gerookt) paprikapoeder, nootmuskaat, zout

60 gr paneermeel (of beschuiten, of broodkruim)

16 plakjes diepvries bladerdeeg of deeg voor hartige taart

Bak de paprikasnippers zacht in wat olie en zet het daarna apart om wat af te koelen.

Smelt in een pannetje de roomboter zonder het bruin te laten worden. Roer er de bloem doorheen totdat het een smeuïge substantie vormt. Meng er dan het water en het zout door en roer tot het als een bal van de pan loskomt. Zet het van het vuur en laat iets afkoelen.

Klop het ei los in een kommetje.

Meng het deegje door het gehakt, samen met de paprika, de helft van het ei en het paneermeel. Breng het op smaak met paprikapoeder, nootmuskaat en zout. Meng het goed door en proef dan een stukje door het even kort in de magnetron te zetten of te bakken. Voeg eventueel wat meer van de specerijen toe.

Laat het (blader)deeg ontdooien. Verwarm de oven voor op 200 graden (175 graden hetelucht).

Vorm zestien worstjes van het gehakt en leg deze op het bladerdeeg. Vouw de plakjes eenmaal om en druk de randen dicht. Bestrijk de saucijzen met de rest van het ei. Bak ze in 30 minuten bruin en gaar.

Oordeel van het smaakpanel: ze zaten allemaal deze week in een fase van slecht eten. Dit was het eerste wat weer (met royale hoeveelheden ketchup) naar binnen werd geschoven.

  

Salade 10daagse nr 3: sla met champignons en een brave pizza

Die zomer? Die dwingen we gewoon af met een salade tiendaagse! Gewoon doen alsof het hoog nodig is om dagelijks iets koels te eten.

O ja, en het is ook nodig omdat men in huize Marsepein iets te enthousiast sla, tomaten en bonen had uitgezet. In de tuin heeft de naaktslak ons de das omgedaan, maar we zijn stug doorgegaan op het balkon. Alles groeit er naar hartenlust en we moeten elke dag sla snijden.

En opeens kwam ik op het internet in een klein hoekje terecht waar ze aan veganistisch koken deden. En dan niet zomaar veganistisch, maar het liefste ook nog zonder vet, suiker en koolhydraten, maar men was wel pro-raw food. Poeh… Je zal die lui maar per ongeluk voor het avondeten hebben uitgenodigd! Dan zou ik mij toch wel afvragen wat er in hemelsnaam nog overblijft, behalve een blaadje sla.

Maar ik moet bekennen dat ik de schrijvers buitengewoon inventief vond met het vinden van smaken om dierlijke producten te vervangen. Wist u bijvoorbeeld dat je een crème fraiche kan maken door cashewnoten te laten fermenteren en dan te pureren? Ik niet. En daar laat ik het voor nu ook maar bij. Ook de brownies van kastanjemeel, zoete aardappel en lijnzaad, en met een glazuur van tahin en maple syrup, laat ik maar aan me voorbij gaan. En och, zelf Parmezaanse kaas namaken van gemalen amandelen met voedingsgist is op zijn minst een nobel streven te noemen.

Maar aangezien ik een groot zwak heb voor witte bonen de laatste tijd, borrelde er wel een recept in mij op voor een pizza. Belegd met een bonenpuree, knoflook en gegrilde aubergine. Zo gezegd, zo gedaan, maar ik moet toegeven dat ik de enige was die er helemaal weg van was. Meneer vond hem ‘okee’, maar iets te ‘hervormd’, neigend naar extremistisch eetgedrag. Terwijl er heus nog wel parmezaan in zat, dus een echte veganist haalt er zijn neus voor op. En over de kinderen heb ik het nu maar even helemaal niet. Enfin, ik heb het maar even gezegd. Wel fijn voor meneer dat er ook nog een salade bij zat.

Heel erg brave pizza

Recept voor 4 personen

Pizzadeeg van 700 gram meel, bijvoorbeeld deze, of gebruik een kant en klare mix. Ik gebruikte dit keer een mix voor ciabatta, wat me ook erg goed beviel.

Bonenpuree:

1 blik cannellinibonen (400 gr, uitlekgewicht ongeveer 250 gr)

1 grote teen knoflook, fijngesneden

eventueel 50 gr pecannoten

grote hand basilicum

zout, peper

sap van 1 citroen

120 gr parmezaan, geraspt

scheut olijfolie

Voor 1 grote pizza met aubergine + 1 grote pizza met tomaten:

1 portie gegrilde aubergine, bereid volgens dit recept

stuk of 4 tomaten met smaak, in plakjes

100 gr feta, verkruimeld

1 bol buffelmozzarella, in stukjes

een handvol verse basilicum

Maak de puree door alle ingrediënten in een keukenmachine te pureren. Zet dit apart.

Maak de aubergine volgens het recept in de link hierboven en laat het wat afkoelen.

Verwarm de oven voor op 220 graden (200 graden hetelucht).

Rol het deeg uit op twee bakplaten en prik het in. Besmeer het met een laag van de bonenpuree. Beleg 1 pizza met de aubergineplakjes en de feta. Beleg de andere met tomaatplakjes en mozzarella.

Bak de pizza’s (één voor één) af tot ze gaar en bruin zijn (15-20 minuten).

Bestrooi ze na het bakken met verse basilicum.

Erbij een Salade met champignons en gorgonzola:

250 gr champignons

olijfolie

1 tl tijm

een scheut balsamico-azijn

een takje verse rozemarijn, waarvan de naaldjes zijn fijngehakt

1 grote teen knoflook uit de pers

100-150 gr gorgonzola, alhoewel zachte geitenkaas ook heerlijk is

een krop sla, gewassen en in stukken gescheurd

dressing van 4 el olijfolie, 2 el (witte balsamico) azijn, een likje honing of mosterd, zout en peper

Houd kleine champignons heel en snijd grote doormidden. Verhit wat olie in een pan en bak de champignons op vrij hoog vuur gaar en bruin, maar niet te lang. Draai het vuur dan laag en blus het met een scheut azijn. Doe er de tijm, rozemarijn en knoflook bij en laat dit nog even sudderen. Kijk uit dat de knoflook niet verbrand. Zet het dan apart.

Snijd de gorgonzola in stukjes. Doe de sla in een kom en giet de dressing erop. Leg de kaas en champignons erbij.

Spanakopita

En dan belt meneer vlak voor etenstijd vanuit de auto:

“Kleine Chef en ik gaan nog even een ijsje eten."

“Eh, maar we gaan zo eten…”

“Ja, maar ik heb het beloofd.”

Tja… Daar valt weinig tegenin te brengen. Nu waren de dames thuis kugelhopf met spek en walnoten aan het eten, en Zus had een boterham met stilton achter de kiezen, dus de situatie thuis was niet veel beter. Alleen omdat de dames hadden meegeholpen met het maken van de spanakopita wilden ze nog wel een hapje proberen. Uithongeren voor het avondeten is een zware opgave in een foodie-huishouden.

Spanakopita is een Griekse hartige taart met spinazie en feta. Gebruik geen diepvriesspinazie, want die blijft te nat en dan moet je de spanakopita na het bakken eerst afgieten. Maar mocht je ‘wilde spinazie’ tegenkomen, dan is dat wel een goed idee. Het blad is groter, stugger en smaakvoller dan onze gewone spinazie, maar ondertussen is het gewoon het volgroeide blad van precies dezelfde soort. Je moet er iets meer aan schoonmaken en ik snijd zelf de steeltjes eraf, maar het eindresultaat is, zeker voor een taart als dit, veel beter. Het blijft gewoon steviger en wordt niet zo’n pulp als de jonge blaadjes.

Spanakopita

Voor 1 taart, 2 a 3 personen

1 pak filodeeg (225 gr)

olijfolie

1 ui, gesnipperd

2 tenen knoflook, gesnipperd

500 a 600 gr schoongemaakte (wilde) spinazie

250 gr feta, in stukjes

gedroogde oregano

3 eieren

klein handje gesneden peterselie

rasp van de schil van 1 citroen

60 a 70 gr pijnboompitten

peper

Laat het filodeeg ontdooien, maar houdt het verpakt totdat je het echt nodig hebt, want het droogt snel uit.

Verwarm de oven voor op 200 graden (180 graden hetelucht).

Rooster de pijnboompitten in een paar minuten in een droge koekenpan,zodat ze wat kleur krijgen en zet ze apart.

Verhit wat olie in een grote pan of een wok en doe hier de ui, knoflook en spinazie in. Bak het op hoog vuur, zodat de spinazie slinkt. Zorg dat je zoveel mogelijk vocht uit de spinazie bakt; het moet uiteindelijk zo min mogelijk vocht bevatten, anders wordt de taart te nat. Schep het vocht eruit, of haal het weg met een prop keukenpapier. Laat de spinazie daarna wat afkoelen.

Doe de feta in een mengkom en voeg daar 1 tl oregano, de eieren, peterselie, rasp, pijnboompitten en peper aan toe. Schep dit door en voeg de spinazie toe. Zorg dat de spinazie niet meer zo heet is, anders stolt het ei direct.

Leg een stuk bakpapier neer en leg hier vier vellen filodeeg op, die elkaar iets overlappen, zodat je een vierkant krijgt. Giet er een beetje olie op en verspreid dit met handen of een kwastje over het deeg. Strooi er een beetje oregano op. Leg er daarna weer vier vellen op, en ook wat olie en oregano. Herhaal tot het deeg op is. Leg de lap deeg in een vorm, bijvoorbeeld een springvorm of ovenschaal.

Schep het spinaziemengsel in het midden, druk iets plat en vouw de randen van het deeg over de spinazie heen. Het hoeft niet plat erop te liggen en het ziet er juist mooier uit als het er met plooien rommelig overheen zit. Sprenkel er nog iets olie overheen en zet het in de oven. Bak de taart in 30 tot 40 minuten bruin en gaar.

Oordeel van het smaakpanel: de kaas is uiteraard het lekkerst, maar de rest vinden ze ook best te doen.

Preikoekjes met spek en gruyere

Deze koekjes hebben we nu een paar keer gegeten en ze gaan er hier in als eh…. nou ja, koek dus. Ik heb ze gemaakt met chorizo en feta, maar herinnerde me bij het eten ervan dat ik eigenlijk wel klaar was met chorizo. Voorlopig dan. Dus daarna maakten we ze met spekreepjes en gruyere en die bevielen erg goed. Koud zijn ze ook nog erg lekker. Bij de soep bijvoorbeeld, als je de dag erna te lui bent om zelfs maar even de magnetron aan te zetten, zoals hier het geval was na een dag schaatsen.

Strooi er eventueel nog wat citroenrasp over en maak er een sausje bij van twee zeer klein gesneden tomaten (zonder sap en zaadjes), 2 tenen knoflook uit de pers, yoghurt, een schep mayonaise en wat fijngesneden peterselie.

Preikoekjes met spek en gruyere

4 personen

Beslag:

250 gr bloem

2 eieren

zout

zoveel water als nodig is om een beslag te kloppen

500 gr prei

150 gr spekreepjes of chorizo in kleine stukjes

200 gr goede feta, in kleine stukjes, of 150 gr gruyere in kleine blokjes

een handvol gehakte, verse platte peterselie

olie om in te bakken

Maak een beslag van de genoemde ingrediënten.

Was de prei en snijd het in dunne, halve ringetjes. Kook de prei gaar in wat water en laat het afkoelen.

Voeg de prei, kaas en spek of chorizo toe aan het beslag en schep door. Het geeft een flink gevuld beslag.

Bak een aantal koekjes tegelijkertijd in de olie, in een koekenpan, aan beide zijden bruin.

Oordeel van het smaakpanel: overwegend tevreden

Pizza met mascarpone en portobello

Laat het Meneer Marsepein maar niet horen, maar ik ben een beetje klaar met zijn pizza’s met artisjok, gorgonzola en massa’s ansjovis. Nu is pizza’s maken zijn ding en normaliter mag ik dan niet in de keuken komen, maar toen hij zich laatst helaas in de uren had vergist en niet op tijd thuis kon zijn om zijn pizzadeeg te beleggen, nam ik het heft in eigen hand. Hij vond het zowaar een geslaagde pizza.

Ik geef nu even geen recept voor het deeg, want wij doen maar wat. Meestal komt het wel neer op dit recept, maar Meneer pakt net zo goed lukraak iets uit de kast, waar altijd een ruime voorraad ‘sterk meel’, pastabloem of roggemeel staat. Hij heeft dan ook een roggemeel-periode gehad, die rustieke en verrassend lekkere pizza’s opleverde (1 deel roggemeel op 2 delen sterk meel). Maar goed, de meeste supermarkten komen niet verder dan pakken Koopmans en daar heb ik mij eerder al veel te druk over gemaakt.

Pizza met mascarpone en portobello

Gebaseerd op een recept van BBC Good Food

Voor 1 grote bakplaat

350 gram pizzadeeg, naar eigen inzicht

olijfolie

3 of 4 portobello’s, in dunne plakken

2 tenen knoflook, gesnipperd

2 kleine tl tijm

150 gr mascarpone

75 gr rauwe ham (bv Coburger), in reepjes

100 gr geraspte kaas naar keuze (bv gewoon belegen Goudse)

20 zwarte kalamata olijven

een ruime hand gehakte verse peterselie

rucola

Verwarm de oven voor op 220 graden (200 graden hetelucht).

Bak de portobelloplakken met de knoflook en tijm in wat olie totdat ze net zacht zijn. Bak het op niet te hoog vuur, anders verbrandt het knoflook.

Rol het deeg uit tot zeer dun en leg het op de bakplaat. Prik het in met een vork en bestrijk het met een beetje olijfolie.  Smeer de pizzabodem dan in met de mascarpone; geen belachelijk dikke laag, maar schrapen hoeft nu ook weer niet. Dit gaat nog het beste met de bolle kant van een lepel.

Beleg de pizza dan met de portobello, ham, olijven, peterselie en tenslotte de kaas.

Bak de pizza gaar in de oven in 15 tot 20 minuten. Haal er uit en strooi er dan pas een paar handen rucola op.

In plaats van de geraspte kaas kan er ook na het bakken wat geschaafde parmezaan over.

Oordeel van het smaakpanel: pizza is pizza, het beleg maakt niet uit en het is altijd goed. Ik heb zulke makkelijke kinderen…

Falafel-hamburgers van tuinbonen

de variant met kikkererwt en fetamousse 

Wie wil eens een portie falafel in zijn frituurpan volledig uit elkaar heeft zien vallen tot kruim op de bodem, zal niet zo snel geneigd zijn om het nog eens te proberen. Dat weet ik, omdat ik zelf ooit verbijsterd boven de pan stond: het ene moment leg je er balletjes in, het volgende moment zijn ze gewoon verdwenen en ligt er een laag gemalen kikkererwten op de bodem. Het grootste geheim is om geen peulvruchten uit blik te gebruiken. Dat is veel te nat, en te gaar bovendien. Wel laat je gedroogde bonen weken en draai je die tot pulp. Zonder ze eerst te koken, ja. Dan krijg je die rullige structuur in de falafel.

Nu telt een gewaarschuwd mens voor twee en ik zal nog steeds niet snel falafel in de frituurpan gooien. Ik heb overigens al tien jaar geen frituurpan meer…. Reden genoeg dus om gewoon koekjes in de koekenpan te bakken. Uit elkaar vallen doen ze in ieder geval niet meer en je kunt ook nog wat invloed uitoefenen op de hoeveelheid olie die gebruikt wordt.

O ja, en Kleine Chef heeft geholpen! Hij is nog geen ster in het roeren van de falafel, maar hij kon wel heel goed alles in de keukenmachine doen. En bij het eten opende hij zomaar zonder blikken of blozen zijn snaveltje om zijn zelf gemaakte koekjes te verorberen. Het was direct aanleiding om Kleine Chef vaker een pollepel in zijn handen te duwen.

In de koekjes nu even geen kikkererwten, maar tuinbonen. Kijk even bij uw Turkse super: die heeft vast wel een zak gedroogde en dubbel gedopte tuinbonen. En die zijn niet groen, maar geel. Ik weet ook niet waarom.

Ik ben ook weer vergeten om te kijken hoeveel gram ongeweekte tuinbonen ‘500 gram geweekt’ oplevert, maar dat zou ongeveer de helft moeten zijn. Ik maak echter gewoon een dubbele hoeveelheid en van het restant maak ik lekker hummus. In dit geval dus hummus van tuinbonen.

Serveer de koekjes in een pitabroodje of tussen Turks brood met een schep knoflooksaus, een saus van gepofte knoflook of feta mousse (ik ben er helemaal weg van) of zelfs gewoon crème fraiche.

Falafel-hamburgers van tuinbonen

Recept voor ongeveer 10 kleine “hamburgers”

500 gr geweekte tuinbonen (droog ongeveer de helft)

4 tenen knoflook

1 ui, in stukken

½ bos peterselie (=een zeer ruime hand gehakte peterselie)

eventueel ook een ½ bos koriander en/of wat munt

3 tl komijnpoeder

5 tl korianderpoeder

1 tl zout

1 tl chili

1 tl bakpoeder

olijfolie

Week de tuinbonen 24 uur in ruim koud water en spoel ze daarna goed af. Laat ze uitlekken en pak er 500 gram vanaf voor de falafel. Doe dit samen met de andere ingrediënten, behalve de olie, in een keukenmachine en draai dit tot een puree. Voeg dan olie totdat het mengsel samen valt te drukken tot een koekje. Zet in de koelkast tot je het gaat gebruiken.

Verhit niet te weinig olie in een pan en bak de koekjes bruin.

Oordeel van het smaakpanel: het heeft potentie. Zeker als ze wat groter zijn, denk ik dat dit soort broodjes erg in trek zullen zijn. Toch zijn ze best gezond te noemen en zit er niets slechts in, zolang je een beetje matig bent met de sauzen…

Capresetaart

Een geslaagd experiment met de gouden combinatie mozzarella en tomaat! Het is geïnspireerd op de bekende salade, maar het maakt een vrij machtig gerecht. Ik zou het daarom als klein hoofdgerecht voor vier personen serveren, maar dan wel met een uitgebreide salade erbij.

Capresetaart

recept voor 1 grote taartvorm

6 a 7 plakjes hartige taartdeeg (diepvries)

2 el groene pesto

200 gr mozzarella, in plakjes

200 – 250 gr kerstomaten

zout, peper, gedroogde oregano

handje vers basilicumblad, in reepjes gesneden

Verwarm de oven op 190 graden (160 graden hetelucht).

Bekleed een taartvorm met de plakjes taartdeeg. Bestrijk de bodem met wat pesto, maar houd het bij een beschaafd, dun laagje. De pesto mag straks niet overheersen. Verdeel daar de plakjes mozzarella over en bestrooi met zout, peper en wat gedroogde oregano. Verdeel er dan de gehalveerde tomaatjes over (of eventueel plakken gewone tomaat, maar dan wel zonder de pitjes, omdat het anders te nat wordt. In dat geval zou ik ze ook mooi om en om met de kaas neerleggen).

Bak de taart in 30 minuten gaar en bruin.

Strooi er voor het serveren het basilicum overheen.

Oordeel van het smaakpanel: ze kregen een pannenkoek en waren niet geïnteresseerd in ander aanbod.

Perfecte pannenkoeken (voor pakjesavond)

Ik maakte heel lang van die zuinige Hollandse pannenkoeken waar maar een paar eieren in gaan, maar de Fransen hebben niet voor niets de crêpe bedacht. Waarom zouden we die niet gewoon in een grote uitvoering bakken? Als je een fluweelzachte, soepele en smaakvolle pannenkoek kan maken, waarom zou je dan nog langer van die droge ondingen bakken? Nou ja, als het niets voor jullie is, dan zet ik het recept op zijn minst voor mezelf hier neer, voor het archief…

Het beslag is dus gewoon een flensjesbeslag, maar daarom is het ook zo zalig zacht. Er gaat bijna een doos eieren in, maar het resultaat is er wel naar. En gesmolten boter door het beslag is ook al zo handig; je hoeft haast niets meer aan de pan toe te voegen.

Dan alleen nog een tip voor Sinterklaas. Speculaaspannenkoeken. Voeg aan het beslag naar smaak speculaaskruiden, oploskoffie (een paar theelepels droge korrels dus. En zonder cafeine voor de kinderen, anders duurt pakjesavond ongewild wel heel erg lang) en een paar scheppen bruine suiker. En daar dus pannenkoeken van bakken:

Perfecte pannenkoeken

Recept voor ongeveer 15 grote pannenkoeken

225 gr bloem

675 ml melk

8 eieren (L)

90 gr gesmolten roomboter (plus wat extra voor het bakken)

1 tl zout

Meng alles met een mixer grondig door elkaar (ja, inclusief de boter). De boter zal weer in klontjes opstijven, maar dat is prima. Voor de eerste pannenkoek verhit ik wat boter in de pan, maar voor de meeste daarna voeg ik niets meer toe, omdat de boter al in het beslag zit. Bij een enkele kan je nog een likje toevoegen aan de pan voor het bakken als je denkt dat het wat te droog wordt.

Het beslag is zeer dun, dus het zal mooi uitvloeien in de pan (en dat gaat sowieso het beste in een vrij droge pan) en je hebt ook niet veel nodig.

Oordeel van het smaakpanel: ze applaudisseren en juichen als de stapel pannenkoeken op tafel komt. Dat zien we wel eens anders hier….

Dochter Zo vindt het wel wat...

(Nee, wij doen niet aan slabbetjes. Die vergeten we meestal.)

Vlechtbroodje van bladerdeeg

Er stond vorige week zo’n mooi broodje op het blog van A Cozy Kitchen. Het was kunstig gevlochten en zag eruit alsof men er uren voor in de keuken had gestaan. Nu moet ik toegeven dat het niet in vijf minuten is gemaakt, en je moet zeker twintig minuten een zenmoment van rust en liefde over je heen hebben hangen om die dunne deegreepjes te vlechten, maar dan heb je ook wel wat. Ik vond het er tenminste mooi uit zien.

De vulling van het andere blog (appel en roomkaas) zag ik niet zitten, want wij zijn weer even klaar met appels, nadat verschillende boomgaardeigenaren hun overschot bij ons hadden gebracht (dank jullie wel, echt waar, maar we zijn nu wel voorzien) en ik had visioenen van iets met venkel en paddenstoelen. Naar onze bescheiden mening was het goed. We zullen het zeker nog eens maken.

Het werkt prima met een gewoon plakje bladerdeeg, maar je kunt natuurlijk ook een grotere variant maken door meerdere plakjes te combineren. En ik maakte ze overigens ook nog met deeg voor hartige taart, wat een stuk minder vet is, en dat werkt ook, maar misschien kan je er dan beter gewone flappen van maken, want de vlechten rijzen natuurlijk niet zo mooi als bij bladerdeeg (op de foto staat het broodje van bladerdeeg).

De ricotta is precies goed voor 6 plakjes deeg, maar je zal genoeg vulling hebben voor het dubbele aantal. Je kunt natuurlijk de ricotta verdubbelen en 12 plakken bladerdeeg vullen, maar ik verwerkte het restantje in een omelet van drie eieren en dat ging, met de broodjes, ook bij het spruitjessoepje.

Bladerdeeg-vlechtbroodje

Recept voor 6 stuks

30 gr roomboter

1 kleine ui, gesnipperd

1 teen knoflook, gesnipperd

1 venkel, in kleine stukjes, zonder de harde stukken

150 gr oesterzwammen, in reepjes

4 gedroogde tomaten op olie, in reepjes

zout, peper en tijm naar smaak

6 plakjes bladerdeeg (diepvries)

125 gr ricotta

rasp van een halve citroen

zout en peper

Laat het deeg ontdooien.

Fruit de ui, knoflook en venkel zeker 10 minuten in wat boter. Het mag licht kleuren en het moet gaar zijn. Haal het uit de pan en houdt het apart. Bak de paddenstoelen enkele minuten in dezelfde pan in het restant van de boter op middelhoog vuur. Schep ze bij de venkel en voeg ook de tomaten toe. Breng op smaak met zout, peper en tijm.

Roer de ricotta los met het citroenrasp en ook wat zout en peper.

Snijd nu de hoekjes van een plakje bladerdeeg:

En snijd het schuin in.

Smeer er een lepeltje ricotta op.

En een schepje van de vulling.

Vouw de onderkant en bovenkant om.

Vlecht dan de strookjes deeg om en om. Je kan er een beetje aan trekken om ze wat langer te maken.

De liefhebber kan ze nog insmeren met wat losgeklopt ei, maar ik vergeet dat altijd.

Bak de broodjes in ongeveer 20 – 25 minuten bruin in een oven van 180 graden (160 graden hetelucht).

Oordeel van het smaakpanel: het werd matig ontvangen. Kleine Chef wilde nog wel proeven, maar leverde de plakjes oesterzwam vastbesloten bij mij in. Zus weigert elke vorm van eten, want ze is verkouden, en dochter Zo heeft alles gegeten, inclusief de spruitjessoep.