Peper en parmezaan shortbread

Kaaskoekjes… krijgen we er ooit genoeg van? Ik meen dat dit het 3^e recept hier is. Deze koekjes zijn lekker pittig van smaak, maar zoals met al het shortbread zijn ze vrij los van structuur, en het is geen koekje om lang op te kauwen. Maar toch, maar toch... Absoluut lekker!
 

Peper en parmezaan shortbread

Recept voor ongeveer 24 koekjes

Bron: het Foodblog TechnicolorKitchen

110 gr koude gezouten roomboter, in stukjes

40 gr geraspte parmezaan

1 tl gemalen zwarte peper

½ tl zout

1 tl gedroogde tijm

175 gr bloem

Meng alle ingrediënten rap samen tot een samenhangend deeg. Niet te lang kneden, want dat maakt de koekjes taai. Mocht het nog te droog blijven, voeg dan een eetlepel water toe. Vorm het deeg in een dikke worst en verpak dit in folie. Leg het minimaal een half uur in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 175 graden (150 graden hetelucht).  Snijd de deegworst in plakjes (ongeveer 24 stuks) en leg ze op bakpapier op een bakplaat. De koekjes zullen niet uitlopen, dus ze kunnen vrij dicht op elkaar liggen. Bak de koekjes in 15 tot 20 minuten bruin aan de randen. Laat ze eerst afkoelen voordat je ze van de bakplaat haalt, anders zijn ze te kwetsbaar.

Oordeel van het smaakpanel: U zou het toch ook wel vreemd vinden als ze hier hun neus voor op halen, hè? Dat deden ze dan ook niet.

Saucijzenbroodjes met paprika

Op de website De Kooktips kwam ik een eigenaardig recept tegen voor saucijzenbroodjes. Men verwerkte er namelijk een bal soezendeeg door het gehakt. Ik vermoedde dat het wel eens kon werken en het bleek echt fantastisch te zijn! Zo fantastisch dat ik dit ook nog eens in gewone gehaktballen moet gaan verwerken. Het resultaat is heel zacht en het houdt het vocht in het gehakt goed vast, zodat je niet een kurkdroog worstje overhoudt. Dus als je niet alle zestien broodjes van hieronder wil maken, dan kan je het restant van het gehakt ook prima tot balletjes draaien en bakken. Lekker op een broodje met wat ajvar!

Voor hartige taarten, maar ook voor dit soort broodjes gebruik ik meestal liever deeg voor hartige taart. Het broodachtige vind ik lekkerder dan die vette plakken bladerdeeg. O ja, en die paprika?  Dat is gewoon een afwijking van een moeder die overal groente in probeert te verwerken. Eén hele paprika op 16 broodjes zal wel niet een substantieel verschil maken qua voedingsstoffen, maar toch…

Saucijzenbroodjes met paprika

recept voor 16 stuks

1 rode paprika, fijn gesnipperd

olie of boter om te bakken

30 gr roomboter

35 gr bloem

60 ml water

1 tl zout

1 ei (L)

300 gr rundergehakt

naar smaak (gerookt) paprikapoeder, nootmuskaat, zout

60 gr paneermeel (of beschuiten, of broodkruim)

16 plakjes diepvries bladerdeeg of deeg voor hartige taart

Bak de paprikasnippers zacht in wat olie en zet het daarna apart om wat af te koelen.

Smelt in een pannetje de roomboter zonder het bruin te laten worden. Roer er de bloem doorheen totdat het een smeuïge substantie vormt. Meng er dan het water en het zout door en roer tot het als een bal van de pan loskomt. Zet het van het vuur en laat iets afkoelen.

Klop het ei los in een kommetje.

Meng het deegje door het gehakt, samen met de paprika, de helft van het ei en het paneermeel. Breng het op smaak met paprikapoeder, nootmuskaat en zout. Meng het goed door en proef dan een stukje door het even kort in de magnetron te zetten of te bakken. Voeg eventueel wat meer van de specerijen toe.

Laat het (blader)deeg ontdooien. Verwarm de oven voor op 200 graden (175 graden hetelucht).

Vorm zestien worstjes van het gehakt en leg deze op het bladerdeeg. Vouw de plakjes eenmaal om en druk de randen dicht. Bestrijk de saucijzen met de rest van het ei. Bak ze in 30 minuten bruin en gaar.

Oordeel van het smaakpanel: ze zaten allemaal deze week in een fase van slecht eten. Dit was het eerste wat weer (met royale hoeveelheden ketchup) naar binnen werd geschoven.

  

Nieuwe bruschetta's

Chocolade? Nah…

Chips? Och, soms…

Cake, biscuit, stroopkoeken of bokkenpootjes? Neuh… vandaag even niet.

Als je daarmee vannacht aan mijn bed verschijnt, dan draai ik me nog eens om. Ik loop er niet warm voor en zeker ’s nachts niet, want met drie kinderen ben je blij wanneer je wél slaapt. Ik doe eventueel een oog open voor broodjes met salades, maar waar ik mijn bed misschien wel voor wil uitkomen in Duitse aardappelsalade. Met spekjes, zurige mayonaise, een fijngehakt augurkje erbij.  

Kelly van In Kell’s Kitchen host deze maand het Foodblog Event en koos voor het thema Guilty Pleasures en die kartoffelsalat is mijn grote zonde, maar toch volgt er nu geen recept voor. Ik eet het namelijk haast nooit, want ik ben te verstandig. Ik maak het niet en ik haal het niet. Een kilo aardappelsalade verdwijnt hier als sneeuw voor de zon, maar vervolgens moet ik er weer 10 uur voor hardlopen om het een tweede keer te doen verdwijnen…

Iets beters dus, iets kleiners graag. Met koolhydraten! Want ik ben gek op brood:

Het was weer tijd voor twee nieuwe bruschetta-toppings. Of crostini zo u wilt. Eigenlijk van beide een beetje; bruschetta wordt gemaakt van rustiek boerenbrood en wordt voor het bakken besprenkeld met olie, terwijl crostini van bijvoorbeeld stokbrood worden gemaakt, maar pas achteraf worden ingewreven met olie en knoflook. Nou ja, we doen maar wat hier in Nederland, he?

Deze komen uit het boek “Het grote boek met hapjes”. Vrij rap te maken voor een feestje of borrel en gelukkig weer eens wat anders dan chips en noten. Aan de andere kant, even tussen ons; zouden jaren 70-retrohapjes als leverworst met augurk en een blokje kaas met gember ook niet een hele verademing zijn? Wat plakjes ossenworst? Een glaasje met zoute sticks?? Ik geloof dat ik het niet eens erg zou vinden… Maar goed, we moeten mee in de vaart der volkeren en we bakken bruschetta’s: de toppings maak je van tevoren, maar het bakken van het brood en het beleggen moet wel op het laatste moment gebeuren.

De vorige varianten, ook niet verkeerd, stonden hier al eerder.

Bruschetta:

Snijd een stokbrood in dunne plakjes van 1 cm, besprenkel ze met wat olijfolie en rooster ze in de oven totdat ze knapperig zijn.

En dit aten wij erop:

Rucola en feta:

Voorbereiding: Meng 200 gr goede, verkruimelde feta met 2 tl citroen- of sinaasappelschil en 2 el olijfolie. Bak enkele plakjes rauwe ham knapperig in wat olie en verkruimel dit ook. Hou de ham apart.

Leg op elk plakje brood een paar rucolablaadjes. Schep wat feta op elk plakje brood en leg er wat verkruimelde ham op.

Mozzarella:

Meng 150 gr buffelmozzarella met 3 el fijngesneden basilicumblad en 3 el warme olijfolie. Breng op smaak met peper en zout. Laat dit een uur op kamertemperatuur op smaak komen en beleg er dan het brood mee.

Oordeel van het smaakpanel: als een kamer vol visite ze eet, dan zal het wel goed zijn. En hoppa, daar wordt weer een broodje met appelsap achterover geslagen.

Coronation chicken en Groom's cake

Zestig jaar zit queen Elizabeth vandaag op haar troon. Voor wie de Britse media een beetje volgde de afgelopen maanden, was het onontkoombaar en men struikelde met enige regelmaat over jubelende, koningsgezinde onderdanen die deze happening aangrijpen voor een feest. Als nuchtere Hollander vraag ik me af hoeveel mensen dit nu daadwerkelijk gaan vieren, maar ik ben bang dat er meer dan een handjevol mensen Jubilee-parafernalia in huis hebben gehaald. Je zag het allemaal langskomen de afgelopen weken; jubilee cupcakes, jubilee theepotten, speciale marsepeinmixen om je Victoria sponge te bekleden als Britse vlag, Jubilee vlaggetjes, servetten en vooral veel recepten. Maar één recept steekt daar met kop en schouders boven uit; coronation chicken. De salade die zestig jaar geleden werd bedacht bij haar kroning en waar natuurlijk weer een mooi verhaal aan vast zit. Over wie het nu wel of niet heeft bedacht, dat het nu een retro-gerecht is, of dat het zo slim was samen gesteld uit produkten die net na de oorlog niet meer op rantsoen waren (pas in 1954 werd de laatste ban op vlees opgeheven). Enfin, wie er behoefte aan heeft, kan het even nalezen op de Wikipedia.

Het origineel, met rode wijn, zou in onze hedendaagse smaak wat vlak overkomen en de meeste varianten lijken niet veel meer op hun voorbeeld. Tegenwoordig heeft het overigens bijzonder veel weg van onze kipkerrie-salade. De Guardian heeft een aardig artikel aan de salade gewijd, inclusief het origineel, een slanke, snelle of chique variant. Maar zo zien de meeste recepten er nu uit:

Rappe Coronation Chicken a la Marsepein

Voldoende als beleg voor 4 broodjes

2 el mayonaise

2 el mango chutney

1 flinke tl kerriepoeder

1 el Griekse yoghurt

170 gram gegrilde of gekookte kip. Ik was zeer lui en kocht een gerookte kipfilet.

10 cm van een dun preitje (alleen het wit), in de lengte in vieren, en dan in reepjes

1 el geschaafde amandel (even kort getoast in een droge koekenpan)

1 el gehakte gedroogde abrikozen

een kneepje vers citroensap

Het recept is simpel eigenlijk: snijd de kip in stukjes. Meng alles voor de saus samen en voeg dan de rest toe. God save the queen...

En dan nog een koninklijk toetje. Al net zo simpel. Deze taart kennen wij in Nederland ook als arretjescake: gesmolten chocolade met boter, stukjes koek en gedroogd fruit. Toen prins William vorig jaar zijn Kate trouwde koos hij voor de Groom’s cake voor een lekkernij uit zijn jeugd. Men toog aan het werk om van 1700 biscuitjes en bijna twintig kilo chocolade een arretjescake van meerdere lagen te maken. Schattig toch? Alleen daarom zou je al van die jongen houden.

 

Groom’s cake

voldoende voor 24 bonbons, of 8 plakken

200 gr chocolade (puur of melk)

150 gr normale biscuitjes

45 gr roomboter

85 gr golden syrup, maar met vloeibare honing werkt het ook prima

8 bigarreaux (gekonfijte kersen), in stukjes

25 gr rozijnen

klein handje gehakte noten

Breek, sla of maal de koekjes klein tot behoorlijk kleine stukjes. Het lijkt alsof je vooral kruimels overhoudt, maar dat hoort zo. Voeg de kersen, rozijnen en noten toe.

Smelt de chocolade met de boter en honing of siroop in een waterbad (au bain marie). Giet de gesmolten chocolade bij de koekjes en meng het goed. Schep het in een kleine vorm (eerst bekleden met plastic folie helpt je bij het storten straks) en laat het minimaal twee uur opstijven in de koelkast. Snijd het daarna in plakken of blokjes.

 

Brood en witte bonenpuree met pecorino

Wat eet je als je alleen bent en niet een hele familie hoeft te voeden? Als je met je bord op schoot naar het journaal zit te kijken? Als je absoluut niet een half uur in de keuken wil staan en krap tien minuten wel weer voldoende vindt? Ik zou dan dit eten. Het is zoveel beter dan welke afhaal- of kant en klaarmaaltijd ook en bovendien gezond. Brood met hapjes. En iets om op dat brood te smeren. Daar maak je mij zeer blij mee. Deze puree heeft wel wat weg van hummus, maar dan zonder tahin en mét kaas.

Maar ik at niet alleen, hoor. Dat gebeurt hier nooit meer sinds ik kinderen heb. Maar ik wilde mijn bonen best met Meneer delen. Die vond het overigens erg geslaagd.

Brood en witte bonenpuree met pecorino

recept voor twee personen

1 blik witte bonen, limabonen of cannellinibonen (uitlekgewicht 250 gr)

50 gr pecorino

1 teen knoflook

olijfolie, zout en peper

10 blaadjes basilicum

Hak de kaas en de teen knoflook zeer fijn in een keukenmachine. Voeg de uitgelekte bonen toe en pureer het tot een stevige puree. Voeg een scheut olijfolie, zout en peper toe en ook de basilicumblaadjes. Laat de machine nog even kort draaien, samen met een scheut water, om de  basilicum fijn te hakken. Voeg zoveel water toe als nodig is om er een smeerbaar mengsel van te maken.

Serveer met andere lekkere dingen: brood natuurlijk, gevulde pepers, olijven, half gedroogde tomaten en rolletjes ham. Ik maakte rolletjes van zachte geitenkaas omwikkeld met coppa en met wat straaltjes honing erover. Ik vergat er helaas een blaadje salie in te rollen. Of basilicum… Iemand een glaasje wijn erbij?

Kugelhopf met spek en walnoten

Een kugelhopf is een briocheachtig brood uit de Elzas en het is normaliter zoet. Deze versie met spek en walnoten is erg lekker bij de borrel met blauwe kaas of hummus erop en weer eens wat anders dan een toastje. Voor een vegetarische variant kan je het spek door stukjes zwarte olijf vervangen.

Is er nog wat over? Je bakt er prima wentelteefjes van!

Kugelhopf met spek en walnoot

400 gr bloem

1 tl zout

150 gr roomboter op kamertemperatuur + extra om de vorm in te vetten

2 eieren (L)

200 ml melk

25 gr verse gist

150 gr spekreepjes

100 gr walnoten, grof gehakt

1 tl gedroogde tijm en 1 tl rozemarijn

Verwarm 100 ml melk tot lauw en verkruimel de gist erin. Laat dit enkele minuten staan.

Bak de spekjes uit in een koekenpan.

Meng met de hand of keukenmachine met deeghaak, de bloem, resterende 100 ml melk, zout, eieren en kruiden door elkaar. Voeg de melk met gist en boter in klontjes toe. Meng dit grondig door elkaar. Het wordt een week en plakkerig deeg. Voeg dan ook het spek en de gehakte noten toe.

Vet een tulbandvorm goed in met boter en schep het deeg erin. Dek het af met een theedoek en laat dit een uur op een warme plek rijzen, of totdat de inhoud verdubbeld is.

Verwarm de oven voor op 200 graden (180 graden hetelucht) en bak de kugelhopf in 50 minuten gaar en bruin. (Laat hem vooral niet te lang staan, want dan wordt het brood droog en bros.)
Laat hem daarna een kwartier in de vorm staan en stort hem dan om verder af te koelen.

Oordeel van het smaakpanel: ja mama, graag met wat stilton!

Marokkaanse pannenkoekjes met amandelspijs en appelcompote

Beghrir zijn fraaie, Marokkaanse pannenkoekjes met gist. Door de gist vormen zich gaatjes, die er om schreeuwen om het traditionele mengsel van boter en honing op te slurpen. Maar ze doen het ook erg goed met appel en spijs. Bovendien leken ze me ook ideaal voor hartige vullingen, omdat het griesmeel dat wordt gebruikt een aparte, volle smaak heeft. Maar vraag me nu niet om dat te omschrijven… Overigens gaat het niet om gewoon griesmeel zoals de supermarkten dat verkopen, maar een fijnere soort waarvoor je naar een Turkse/Marokkaanse winkel moet. Ons eigen griesmeel is grover.

Makkelijk zijn ze overigens niet. Pas toen ik was aanbeland op de bodem van mijn kom met beslag kon ik zeggen dat ik doorhad hoe ik de meeste gaatjes in de pannenkoeken kreeg. De truc lijkt te zijn om met een behoorlijk hete pan te beginnen en het vuur na het vormen van de gaatjes weer wat lager te draaien, zodat de koeken om hun gemak kunnen garen. Kwestie van uitproberen dus. Wees ook matig met het invetten van de pan; het beslag vloeit beter uit in een zeer licht ingevette pan.

Marokkaanse pannenkoekjes met amandelspijs en appelcompote

4 personen

Pannenkoeken:

100 gr bloem

175 gr fijn griesmeel

2 eieren

1 zakje gedroogde gist en 1 tl suiker

¼ liter water en ¼ liter melk

zout

1 tl kaneel

neutrale olie of roomboter om in te bakken

Compote:

3 grote appels, geschild en in blokjes

1 a 2 el suiker

half pakje kant en klaar amandelspijs

Start de gist in een scheutje lauw water met de suiker en laat dit 5 minuten staan.

Klop daarna van alle ingrediënten voor de pannenkoeken een beslag en laat dit op een warme plek een uur rusten. Daarna moet het een levendig en gistend beslag zijn.

Kook de appelblokjes met een scheutje water zachtjes tot een grove compote en voeg de suiker toe. Laat afkoelen.

Gebruik voor de pannenkoekjes een kleine koekenpan en laat deze heet worden. Voeg een klein beetje neutrale olie of boter toe en bak een dun pannenkoekje. Draai de pan niet teveel om het beslag te verdelen, want de gaatjes worden direct gevormd. Begin ook op hoog vuur. De gist zal onmiddellijk moeten werken en belletjes vormen. Draai het vuur dan wat lager en laat de pannenkoek garen. Het wordt niet gedraaid! Dus als de bovenkant droog is, is het klaar. Leg de pannenkoeken steeds met de ongebakken kant op elkaar als je eerst al het beslag wilt bakken in plaats van direct opeten. Bewaar ze eventueel in een lauwe oven.

Serveer de pannenkoekjes met een schep appelcompote en wat verkruimeld spijs. Bestrooi eventueel nog met poedersuiker en geschaafde amandelen.

Oordeel van het smaakpanel: ze eten ze gewoon met stroop, maar dat vind ik al bijzonder, want ze hebben niet echt dezelfde smaak als gewone Hollandse pannenkoeken.

Homemade Bounty's

Sinterklaas is weer vertrokken en hij liet ons achter met mooie cadeaus en meerdere chocoladeklazen en pieten. Kleine Chef, Zus en Zo hadden hun deel al ruimschoots achter de kiezen, en bovendien waren alle bruine sporen weer van de witte muren gewassen, dus moest het restant op een avond achterover worden gedrukt. We voelden ons niet geroepen om ze voor de tv op te eten, want zo fantastisch is de chocolade nu ook weer niet, maar in combinatie met andere ingrediënten viel er vast wel wat van te maken? Ik bedoel, is er wel eens iets viezer geworden van gecondenseerde melk?

Het probleem hierna was hoe we de belachelijke hoeveelheid bounty’s gingen wegwerken. Gelukkig konden we alles meenemen naar het vakantiehuisje van opa en oma.

Ze waren trouwens heerlijk! Zelfs de chocolade hield zich goed. Als homemade bonbon deden ze het ook fantastisch. En wat dacht je van stervormige bounty’s voor de kerst?

Homemade bounty’s

Het recept hieronder maakt een behoorlijke hoeveelheid bounty’s. Misschien meer dan je lief is….

1 blikje gezoete en gecondenseerde melk (397 gr)

300 gr geraspte kokos

300 gr melkchocolade

Meng de melk met het kokos en zet dit mengsel een paar uur in de koelkast zodat de melk in het droge kokos trekt.

Verdeel het mengsel over vormpjes. Ik heb nog geprobeerd om echte bounty’s te maken door een plak van het mengsel te maken en dat in repen te snijden, maar het was vrij breekbaar. Wat wel goed lukte waren kleine vormpjes.  Siliconenvormen voor bonbons zouden ook moeten werken, maar ik gebruikte een vrij flexibele ijsblokjesvorm. Duw het mengsel in de vormpjes en druk ze er weer uit op een bord.

Dit ging niet goed; te grote stukken om in de chocolade te dopen.

Smelt de chocolade au-bain-marie (pan boven een andere pan met heet water, zodat de bovenste pan het water niet raakt).

Doop de bonbons hierin met behulp van twee vorken, of van die mooie vorkjes om bonbons mee te maken, en zet de bounty’s op een bord. Laat de chocolade weer hard worden (eventueel in de koelkast).

Dag Sinterklaasje, daahaag, daahaag…

Oordeel van het smaakpanel: we hebben er niet bij verteld dat we de Goede Sint hebben omgesmolten, want dat was beslist niet goed gevallen, en dus aten ze alles gretig op. Is dit nu zoiets als Flappie opeten met de kerst…?

Fudge van witte chocolade

Goed, wie wekelijks naar de Weight Watchers gaat, moet nu maar even wegklikken. Gecondenseerde melk, dat hemelse goedje, die witte melkstroop, wordt namelijk door 5 repen witte chocolade en een handje noten geroerd. Dat betekent veel goeds, maar je moet het niet teveel doen.

Ik hoop oprecht dat de uitvinder van gecondenseerde melk er rijk of gelukkig van is geworden, want hij verdient het dubbel en dwars. Ik ben er gek op! Op Wikipedia wordt de Franse Nicolas Appert als bedenker genoemd. In 1820 maakte hij voor het eerst een ingedikte melk die jarenlang kon worden bewaard. Gail Borden maakte het product groot in de Verenigde Staten. Overigens bestaat de variant zonder suiker net zo goed als mét suiker. Zo schijnt ongezoete melk in Duitsland de standaard te zijn, maar is in Amerika juist de gesuikerde variant de norm.

Deze blokjes doen het erg goed bij de koffie. Echte fudge is het overigens niet, maar het moet toch een naam hebben…

Fudge van witte chocolade  

Bron: Cook UK

340 gr witte chocolade

1 blikje (397 ml) gezoete en gecondenseerde melk

120 gr noten naar keuze en/of rozijnen

Doe de chocolade en melk in een pan en verwarm dit langzaam totdat de chocolade gesmolten is. Roer regelmatig, want dit zal snel aanbranden. Au bain marie verwarmen is een nog beter idee, maar dat ging mij weer te langzaam. Meng er dan de noten en/of rozijnen door.

Bekleed een vorm met folie en giet het mengsel erin. Laat het nu minimaal enkele uren opstijven in de koelkast en haal het daarna uit de vorm. Snijd het in blokjes.

Oordeel van het smaakpanel: och ja, wat kan dit anders zijn dan ‘laat maar doorkomen!’

Pittige noten met rozemarijn

We kregen vrienden op de borrel, die glutenvrij moeten eten en daar ben ik helemaal niet in thuis. Om al het etiketten-lezen te vermijden, besloot ik om als snack een variant te maken op de gekruide noten die hier vorig jaar al stonden.

Pittige noten met rozemarijn

Recept voor 500 gr noten

500 gr gemengde noten (amandelen, hazelnoten, pecannoten, walnoten..)

60 gr suiker

1 tl zout

1 volle tl paprikapoeder

1 volle tl chilipoeder

2 takjes verse rozemarijn, de naaldjes fijngehakt - ongeveer 1 eetlepel

Verwarm de oven voor op 180 graden. Verdeel de noten over een bakblik en bak ze 10 minuten in de oven.

Meng de overige ingrediënten samen in een kom.

Doe het suikermengsel in de pan (doe maar niet de nieuwste koekenpan, maar liever een oude. Het is niet de beste behandeling van je pan) en laat het zachtjes smelten. Een eetlepel water erbij kan helpen om het een beetje gelijkmatig te smelten. Voeg dan de noten toe en schep of schud het om op matig vuur totdat de suiker is gesmolten en de noten bedekt zijn met een suikerlaagje. Als de suiker draden trekt is het klaar.

Oordeel van het smaakpanel: Zus&Zo vinden stukjes lekker, ook al is het best pittig. Kleine Chef is erg verkouden en heeft voldoende aan zuurstof en een constante aanvoer van water.

Dipsaus met gepofte knoflook

Ha, een zondagmiddagborrel en aansluitend samen een snelle hap voordat alle kinderen naar bed kunnen. Dat is fijn en er kan weer eens serieus gekookt worden. Aan de slag dan maar.

Twee uur later ben ik net halverwege het hele keukenprogramma en begin ik mij af te vragen waarom ik nu zonodig altijd alles zelf wil maken. En waarom ben ik gisteravond al niet begonnen met wat voorwerk? Nu zit ik gesloopt bij de visite en iemand moet ook nog achter de kinderen aanrennen om ze te behoeden voor bezoekjes aan de huisartsenpost van het ziekenhuis (“hoezo, uw kind zit met zijn hoofd vast in de boekenkast?”)

Wijn en brood dan maar om de pijn te verzachten! Ik houd van smeerbare hapjes. Doe er wat knapperig warm brood bij en een glaasje wijn en je hoort me niet. Bij de borrel hadden we hummus, tapenade en een knoflooksausje, dat lijkt op aioli. Eigenlijk moest er ook nog guacamole zijn, maar dat trok ik echt niet meer om ook nog te maken. Maar om dat sausje gaat het hier: met gepofte knoflook heeft het niets meer van het scherpe van rauwe knoflook. Het smaakt er nog wel volop naar. Wij smeerden het op Turks brood, dat weliswaar niet zelf gemaakt was. Wel bestrijk ik het met wat olijfolie en leg ik het een paar minuten in de hete oven, zodat het korstje weer helemaal knapperig wordt. Heerlijk…

Dipsaus met gepofte knoflook

1 bol knoflook

1 el olijfolie

2 el mayonaise

2  el zure room

ruim zout en peper

1 tl gedroogde rozemarijn, of 2 tl verse rozemarijn, goed fijngehakt

Begin met de knoflook: verwarm de oven voor op 150 graden (130 graden hetelucht). Haal de teentjes los en leg ze op een stuk aluminiumfolie. Pellen hoeft niet. Doe de olie erbij en vouw het pakketje losjes dicht. Knijp de bovenkant samen zodat het helemaal gesloten is. Leg het in de oven en pof het in 60 minuten gaar.

Laat de teentjes daarna iets afkoelen en knijp de knoflook uit de schilletjes in een kom. Prak ze goed fijn.

Schep de mayonaise en zure room erbij en breng het met gulle hand op smaak met zout, peper en een beetje rozemarijn. Tijm zou ook kunnen.

Oordeel van het smaakpanel: wat zitten jullie toch te zeuren? Nou, proef dan maar even en dan zal je zelf zien dat je dat niet lekker vind. Hoezo, je wilt nog meer? Nee, nu is het klaar. Die schaal is voor de visite en niet voor de kinderen. Je hebt toch chipjes? Jullie zitten nu die hele schaal knoflooksaus leeg te lepelen! Morgen moet je naar de crèche en dan stinken jullie allemaal naar knoflook. Nou, nog eentje dan. De laatste!

Huzarensalade van oma Marsepein

Dit is het recept van mijn moeder’s huzarensalade en ik kwam er vroeger graag voor aan tafel. In mijn herinnering was ik maar over twee dingen enthousiast en dat waren macaroni en huzarensalade. Ik hoop voor mijn ouders dat er toch wel meer eten was dat ik de moeite waard vond. Het is in ieder geval allemaal goed gekomen met me, want tegenwoordig weiger ik alleen nori-velletjes en Noorse gammelost.

Nog steeds staat aardappelsalade in welke vorm dan ook hoog in mijn lijst van favorieten. Het eten dat je als kind kreeg is soms het summum van ‘comfort food’, maar toch waren er een paar kleine aanpassingen nodig om het hier neer te kunnen zetten. Als ik er echt een blikje smac in doe, zoals mijn moeder dat doet, ben ik binnen een week de risee van de Nederlandse foodbloggers, dus dat doe ik mooi niet. Ook geen corned beef, zelfs al is dat klassiek te noemen. Er mag iets chiquers in, zoals gerookte kip. Of fricandeau. En draadjesvlees mag ook, maar wie heeft dat nog regelmatig over als restje? De klassieke salade hoort ook te bestaan uit blokjes; alle ingrediënten zijn in mooie blokjes van 0,5 cm gesneden, en dat doe ik ook, maar niet bij de aardappels. Die worden lekker gestampt, zodat je een smeerbare salade krijgt. Er zit ook geen appel in. Ik vind het er niet bij horen, maar er zijn volksstammen wel opgevoed met appel in hun huzarensalade, dus trekt u zich vooral niets van mij aan.

Als je even op het internet zoekt naar andere huzarensalades krijg je de indruk dat dit misschien wel het meest mishandelde Nederlandse gerecht is. Het is dan wel typisch een recept voor restverwerking, maar er zijn grenzen. Ik schoot een paar keer in de lach om de ingrediënten die genoemd werden:

·         Velen noemen toch echt Smac, en vooruit, het valt te verdedigen als jeugdsentiment.

·         Blokjes ham, met de toevoeging: zelf snijden kan ook. Oh?

·         Een zakje aardappelpureepoeder…

·         Een kant en klare bak salade (in een recept voor huzarensalade!) en daar roeren ze dan een blikje zalm door.

·         1 middelmatige pot doperwten/wortelen. Middelmatig?

·         Een bakje vleessalade van Johma, om er doorheen te roeren, ja.

Ieder zijn eigen favoriet dus, maar dit is:

Huzarensalade van oma Marsepein

Recept voor 4 flinke eters, of een flinke bak voor een buffet

900 gr geschilde, kruimige aardappels (wie wel blokjes aardappel wil, neemt hier natuurlijk een vaste aardappel, die in de schil wordt gekookt en daarna pas geschild)

1 ui, gesnipperd

75 gr doperwten (diepvries)

100 gr gerookte kip, in blokjes

300 gr augurk, in blokjes

100 gr belegen Goudse kaas, in blokjes

2 el kappertjes

1 el mosterd

4 grote el mayonaise

zout en peper naar smaak

Kook de aardappels gaar en stamp ze fijn. Kook de erwten enkele minuten om ze te garen en koel ze onder koud water. Meng alle ingrediënten samen en zet minimaal een uur in de koelkast. Ik eet de salade graag met knapperig brood en versier de salade met vleeswaren, kleine asperges in gekookte ham, een gekookt eitje, augurk of zilveruitjes, etc. Wat er in de koelkast ligt eigenlijk.

Oordeel van de kleine chef: even doorzetten nog. Hij nam een muizenhapje, had een rilmoment, wij hadden een fotomoment, en hij rilde nog zeker een minuut na. Te zuur, chef?

Kaaskoekjes voor de juf

Het recept voor kaaskoekjes blijkt elke keer toch voor verbetering vatbaar, dus ik plaats weer een nieuw recept. De gelegenheid is dit keer dat de tweeling op het kinderdagverblijf een groep opschuift en er afscheid van de leidsters wordt genomen. De 3 juffen krijgen daarom morgen een klein kadootje. Meneer Marsepein kwam in een kookwinkel in Groningen koekvormpjes tegen in de vorm van handjes en voetjes. Precies de maat van een premature baby tot een uit de kluiten gewassen 1-jarige. Hij nam de voetjes mee. En met voetjes maak je uiteraard kaaskoekjes. Wat anders?

Kaaskoekjes voor de juf

Recept voor ongeveer 16 kaaskoekjes

Gebruik een lekker pittige kaas, maar wel eentje die ook nog goed smelt. Extra belegen Goudse lukt nog wel, maar een oude brokkelkaas zal niet mooi smelten. Old Amsterdam heeft veel smaak en smelt ook goed. Maar Old Amsterdam is dan eigenlijk ook helemaal geen oude kaas. Wel lekker trouwens.

110 gr geraspte oude kaas

60 gr koude roomboter

90 gr bloem + extra voor het uitrollen

1 kleine tl zout

1 el melk

Eventueel naar smaak: chilivlokken, tijm of mosterd

Doe alle ingrediënten in een mengkom en snijd de koude boter met twee messen in kleine stukjes. Meng alles daarna met de hand snel tot een stevig, maar nog iets kruimelig deeg.

Als het erg warm is binnen, kan je het deeg eerst even 30 minuten in de koelkast zetten, want als de boter te zacht wordt, zal het plakken bij het uitrollen.

Rol het deeg uit, op een licht met bloem bestoven aanrecht, tot ongeveer 3 tot 5 mm dik.  Steek er met een vormpje koekjes uit en bak deze 15 minuten op 175 graden (155 graden hetelucht), of totdat ze lichtbruin zijn. Ze hoeven niet heel erg bruin te worden!

Oordeel van het smaakpanel: Zus&Zo vochten om de kruimels, terwijl kaasliefhebber Kleine Chef de koekjes met veel gevoel voor drama uit zijn mond liet vallen. Hij overdrijft… Dat u het maar even weet.